Καθως οι οθονες αυτοκινητου γινονται μεγαλυτερες, λεπτοτερες και πιο ολοκληρωμενες, οι κατασκευαστες αντιμετωπιζουν ολοενα και μεγαλυτερες προκλησεις: τι συμβαινει οταν ενα εξαρτημα χρειαζεται διορθωση και/η πως μπορουμε να ενσωματωσουμε την κυκλικοτητα στις διαδικασιες και τα προιοντα μας;
Σε πολλες συμβατικες διαδικασιες συναρμολογησης, ενα ελαττωμα μπορει να σημαινει αντικατασταση ολοκληρου του αρθρωματος. Αυτο δημιουργει απορριμματα που μπορουν να αποφευχθουν, αυξανει το κοστος και καταναλωνει πολυτιμα υλικα. Ταυτοχρονα, οι κατασκευαστες πρεπει να εξασφαλιζουν αξιοπιστη συγκολληση και αποδοτικη αυτοματοποιημενη παραγωγη.
Η νομοθεσια, ιδιαιτερα στην Ευρωπη, ζητα επισης μεγαλυτερες δεσμευσεις για την κυκλικοτητα και επιβαλλει περισσοτερες απαιτησεις στα σχεδια των οχηματων που, μεταξυ αλλων, επιτρεπουν επανεργασια, επισκευη, ανακυκλωσιμοτητα και ανακτηση υλικων.